Meisje is niet meer.

Mensen die mij volgen op Instagram zagen het al: afgelopen week overleed mijn grootmoeder. De moeder van mijn vader, de enige grootouder die ik nog had.

Ik schreef hier al eerder over haar (in de begindagen van mijn blog), in het kader van Music for life, de editie over dementie. In 2012 kon ze nog neuriën, toen ze eind vorig jaar 90 werd en we dat vierden met een feest, deed ze zelfs dat niet meer. Alzheimer is genadeloos.

Mijn zus kwam op het mooie idee om afgelopen week samen te komen en bommaeten te maken. Toen wij in de lagere school zaten, gingen wij namelijk iedere maandag eten bij mijn grootouders en aten daar wortelstoemp. Voor speciale gelegenheden hadden mijn grootouders Almdudler in huis en maakte de bomma een ‘puddingvis’ en af en toe kregen we een Koetjesreep.

Mijn nonkel, die al vele jaren werkt in een rusthuis voor dementerenden (waar mijn grootmoeder haar laatste jaren ook doorbracht), schreef tien jaar geleden al een boek over dementie, onder andere over mijn grootmoeder. Ik las het nog niet. Mijn moeder raadde het toen af, ik denk omdat het te confronterend zou zijn. Intussen ben ik tien jaar ouder en ga ik het nu toch lezen, al zal het niet de gemakkelijkste leesperiode worden.

De ondertitel van zijn boek is ‘Hoe mijn moeder weer een meisje werd’ en hij schreef ook de liedjestekst van het nummer Moeder weer meisje. Een stukje tekst uit het nummer:

’t Is af en toe best komisch  –  Hoe ze zichzelf aankleedt
’t Is af en toe best tragisch  –  hoe ze alles weer vergeet
 
De dokter zegt, ach jongen  –  Je moeder is dement
Haar geest geraakt verwrongen  –  Wees blij dat ze je nog kent
(Groot)moeder weer meisje. Meisje is niet meer.
Slaap zacht, bomma.
Advertenties

26 thoughts on “Meisje is niet meer.

  1. Dementie is een kreng. Ik hoop dat je de goede herinneringen aan je bomma hebt kunnen houden en dat ze met de tijd nog talrijker terugkeren. Meisje heeft rust gevonden, je herinneren hoe ze was voor de dementie is nu niet meer zo in tegenspraak met wie je ziet. Of dat is toch wat bij mij gebeurde nadat mijn pepe stierf, de wegterende versie werd weer veel meer diegene waar ik dol op was. Sterkte!

    Like

  2. Heel veel sterkte, Gerhilde!
    In december overleed ook mijn laatste grootmoeder, ze had ook Alzheimer. Toen las ik ‘Still Alice’, een boek dat ook over dementie gaat, en dat komt vrij hard aan.
    Echt een mooie manier om aan je grootmoeder te denken, met dat eten. Het zijn de mooie herinneringen die je moet koesteren…

    Like

  3. Veel sterkte gewenst!
    Wat een mooi gebaar om samen bomma-eten te eten. Eten kan zo’n herinneringen bovenbrengen he? Alle kracht gewenst die nodig is om dit een plaatsje te geven x

    Like

  4. Gecondoleerd met je oma. Fijn dat je zulke goede herinneringen hebt, ondanks het moeilijke einde…
    Wij hadden vroeger ook zo’n vis thuis, erg leuk. Heb jij nu die van je oma gekregen?

    Like

  5. Och Gerhilde, veel sterkte! Het is ergens wel mooi dat je je grootmoeder zo lang hebt mogen kennen, maar door de Alzheimer ben je ze natuurlijk jaren geleden in zekere zin al een eerste keer kwijtgeraakt; kan mij niet inbeelden hoe het moet voelen om zo’n dubbel rouwproces door te moeten. Hopelijk overheersen de mooie momenten die je met haar hebt meegemaakt, maar gezien het fantastische idee van je zus denk ik dat jullie daar wel in slagen.

    Like

  6. Ik weet jammer genoeg hoe het voelt… Ik heb mijn mémétje nooit ‘helder’ gekend, maar wat hebben we mooie momenten beleefd samen 🙂 het is intussen al 10 jaar geleden dat ze overleden is, maar ik denk nog zo vaak aan haar…

    Veel sterkte!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s