Meta

Mijn vriend is nogal into fotografie en dan vooral ook into analoge fotografie. Zo mag ik op vakantie en bij andere fotografiegelegenheden vaak assisteren. As in: andere camera’s bijhouden (ah ja, één fototoestel is natuurlijk niet voldoende) of polaroids bijhouden (‘Niet schudden, gewoon vasthouden zonder dat er licht aan kan.’ Met moderne polaroids mag je niet schudden, nee.) en vooral veel wachten, want analoge fotografie vraagt tijd.

Onlangs mocht ik nog eens wachten terwijl hij een foto nam in het mooiste station van Antwerpen.

Ik nam snel een foto met mijn crappy gsm-camera.

foto station Antwerpen gerhildemaakt.wordpress.com

De foto die hij nam, kan je hier zien.

Ik geef nog steeds enkele paren oorbellen weg, meedoen kan hier en hier.

Echte liefde …

… wanneer je thuiskomt na het werk en je vriend er al voor zorgde dat de kat boven zit, zodat je gemakkelijk binnen kan, zonder dat de kat kan ontsnappen.

… wanneer je in elke winkel zoekt naar santen, maar die nergens vindt (je weet dat ze dat in de Albert Heijn hebben, maar daar geraak je niet vlot meer zonder eigen auto) en je de dag na je gezaag vier pakjes krijgt. ‘Ik moest daar toevallig in de buurt zijn.’

… wanneer je bord er zo uitziet:

hamburgerhart - gerhildemaakt.wordpress.com

Het diner

Op vakantie in Kroatië lazen mijn vriend en ik per uitzondering elkaars boeken. Waarom per uitzondering? Hij leest normaal enkel non-fictie en fantasy, ik lees normaal enkel fictie, behalve fantasy en sciencefiction. Op dat vlak komen we dus niet echt overeen. Hij had enkel het nieuwe boek van Rowling bij (Een goede raad, vonden we geen van beiden een aanrader), ik had drie boeken meegenomen. Ik ben de drummer van de band okay van Toby Litt (gekocht na het lezen van zijn parodie op chicklit Finding Myself, helaas niet van hetzelfde niveau, maar eens je erin zit wel okay), Extremely Loud and Incredibly Close van Jonathan Safran Froer (ik was meer fan dan hij) en Het diner van Herman Koch.

Het-diner

Op de achterflap van Het diner staat dat geen enkel etentje na het lezen van dit boek nog hetzelfde zou zijn. Dat vind ik overdreven, maar het is wel het boek waar we het meest naar verwijzen sinds onze vakantie. Grappig hoe onze reacties kunnen verschillen en toch hetzelfde zijn. Ik: ‘Heb zo’n vader.’ Hij: ‘Heb zo’n moeder!’ Ik denk dat we allebei gelijk hebben, maar dat onze eerste reactie toch eerder geslachtsgebonden is.

Na het lezen vroeg ik aan hem wie hij zich voorstelde bij Serge Lohman, de gladde maar volkse politicus. Ik stelde mij daar namelijk Frans Bauer bij voor, totaal geen type politicus, maar de omschrijving klopte voor mij. Mijn vriend stelde zich Yves Leterme voor. Ik kon daar niet mee akkoord gaan, want Serge Lohman heeft charisma, maar kijk, misschien heeft mijn vriend toch gelijk?

Afscheid nemen

Onlangs deden we grote kuis in de slaapkamer. Daar stonden namelijk nog dingen (tekentafel, hometrainer …) in die van kamer moesten wisselen, dus zagen we het meteen groots. Dingen die we niet meer gebruikten gingen de vuilbak in / naar het containerpark.

Zo kwam ook mijn zeteltje ter discussie.

zetel

Het ding is al heel oud (en versleten). Het zeteltje was oorspronkelijk van mijn grootouders en heeft (bij mijn weten) altijd op mijn slaapkamer gestaan. Toen ik op kot ging, ging de zetel mee (niet naar mijn eerste kot wegens te klein, maar wel het kot erna). Toen we naar een appartement verhuisden, ging de zetel mee en toen we nadien ons huis kochten, zochten we een nieuw plaatsje voor de zetel.

Het zeteltje wordt al jaren niet meer gebruikt, maar staat gewoon naast mijn nachtkastje in de slaapkamer. In het begin sliep de kat er nog op, maar dat was ook alweer enkele jaren geleden. Het ding is ook te versleten en niet de moeite om het met nieuwe stof te laten bekleden. Waarom nog bijhouden dan? In mijn hoofd had ik de beslissing gemaakt: weg ermee! Toen ik het zeteltje vastnam om het naar de garage te verplaatsen (de tussenstap richting containerpark), kreeg ik het niet over mijn hart en ik was dan ook heel blij toen mijn vriend zei dat het zeteltje dan toch mocht blijven staan. We legden er een nieuw dekentje over en jawel, de kat slaapt er terug in.

Nooit gedacht dat ik mij zo hard zou kunnen hechten aan een meubel.

Fijne verrassing

Vier uur. Telefoon. Het vriendje. ‘Heb jij zin in een avondje sauna? We zitten allebei met een valling en een avondje in een stoomcabine zou ons goed doen, niet? Het complex met de stoomcabine is wel enkel vrij van zes tot acht, dus dat is wel meteen na het werk voor jou. Zal ik dan meteen wat hapjes bestellen?’ ‘Geweldig plan! Neem jij een handdoek mee?’

Vijf uur. Gedaan met werken. Na een namiddag regen is het enkel nog aan het druppelen, dus zonder regenjas aan fietsen naar het station (vier kilometer). Halverwege de rit toch stoppen om de regenjas aan te doen, want het regent harder en harder. Met kletsnat haar en een natte broek (langs boven) toch nog de trein halen.

Zes uur. Met tweetjes in een vernieuwd complex met zwembadje, jacuzzi, stoombad én infraroodsauna. Genieten van de rust en het vriendje bedanken voor zijn geweldige ingeving. Lachen met de uitbaters van de sauna die zonder veel na te denken bordjes hangen.

schakelaar

Merken dat een infraroodsauna een natte broek kan doen drogen, maar enkel als je er op tijd mee begint.

broek in sauna