Dertig. Tijd voor kinderen?

Giu Vicente UnsplashNee, dank u. Dat is zo ongeveer mijn standaardantwoord. Aangezien ik al sinds mijn zeventien samen ben met mijn vriend, krijgen wij sowieso af en toe eens de vraag wanneer wij aan kinderen gaan beginnen.

Als tiener wilde ik graag kinderen, drie als het even kon. Nadien werden het er twee. Toen geen of twee en nu zijn we zeker: geen. Veel mensen (ouders) begrijpen dat niet. Er zijn veel redenen, maar de belangrijkste is denk ik toch dat we er geen behoefte aan hebben.

Een ex-collega noemde mij (een jaar of vijf/zes geleden) egoïstisch omdat ik geen kinderen wil. Ik begreep dat toen niet echt, want de overbevolking is onder andere ook een van de redenen waarom ik geen kinderen wil. Ik vond haar dus eigenlijk net egoïstisch. Later begreep ik wel dat ze vooral bedoelde dat voor iemand zorgen je minder egoïstisch maakt en daar heeft ze gelijk in. Maar wat mij betreft móét de keuze om al dan niet kinderen te nemen egoïstisch zijn. Je moet het vooral zelf willen en mijn vriend en ik willen het niet. Begrijp me niet verkeerd: ik wens iedereen die wel kinderen wil een vlotte conceptie, bevalling en opvoeding, maar wij passen er gewoon voor.

Veel moeders zeggen mij dat dat nog wel zal komen. Dat kan. Net zoals ik morgen overreden kan worden / de lotto kan winnen (mocht ik meespelen) / … Je begrijpt mijn punt wel. Ik heb de laatste jaren al verschillende baby’s in mijn armen gehad en ja, ik vind baby’s schattig, maar nog nooit heb ik gedacht: ‘Dat wil ik ook!’

Intussen zijn we allebei dertig en we zijn de laatste jaren dus alleen maar zekerder geworden van onze keuze. We zijn zeker geen kinderhaters. Onze ambitie is eerder om toffe tante en nonkel (of toffe meter en peter, al heb ik (nog) geen metekindje, kandidaten mogen zich altijd melden 😉 ) te worden. Kinderen zijn leuk, maar ze zijn nog leuker als je ze aan het einde van de dag terug kan geven. Ik hoef echt niet per se zelf een kind uit mij te persen.

We zijn zo zeker dat mijn vriend zich heeft laten steriliseren. We hadden het drie jaar geleden al beslist (op zijn aanvraag, ik had daar toen zelfs nog niet over nagedacht), maar het kwam er pas afgelopen december van. Vandaar dat ik intussen ook kon stoppen met de pil.

Ben ik dan niet bang dat ik later eenzaam ga zijn?
Nee. De kans bestaat, ja, maar kinderen hebben helpt niet per se om dat te vermijden. Dat zou ook een totaal verkeerde reden zijn om wel kinderen te nemen. Nee, wij zijn intussen al plannen aan het smeden om later, met andere kinderloze koppels, een of andere oude hoeve te kopen en een verpleegster en schoonmaakster in dienst te nemen, liefst in een warmer land. Zo kunnen wij gezellig genieten van onze oude dag en samen petanquen en hoeft niemand zich eenzaam te voelen. Mooi toekomstbeeld, toch? Kinderen passen daar dus duidelijk niet in.

Ik heb trouwens de indruk dat er meer en meer koppels beslissen om geen kinderen te nemen. Ofwel omringen wij ons gewoon goed, maar wij zijn echt niet de enigen die geen kinderen willen. Sommige koppels twijfelen nog, anderen zijn even zeker als wij (al ken ik er geen die, zonder kinderen, al voor sterilisatie zijn gegaan).

Ben je niet bang dat je er spijt van zal krijgen?
Eigenlijk niet, nee, ik ben net hoe langer hoe zekerder. Een sterilisatie beslis je ook niet tussen de soep en de patatten. Wij weten dat dat permanent is en zijn ook niet over een nacht ijs gegaan. Maar soms ben je gewoon zeker van je stuk en eerlijk: voorkomen is beter dan ‘genezen’, ik wil niet ooit moeten kiezen of ik een abortus wil.

Ken jij mensen die geen kinderen willen? Twijfel je zelf over kinderen krijgen?

Advertenties

Afscheid nemen

Onlangs deden we grote kuis in de slaapkamer. Daar stonden namelijk nog dingen (tekentafel, hometrainer …) in die van kamer moesten wisselen, dus zagen we het meteen groots. Dingen die we niet meer gebruikten gingen de vuilbak in / naar het containerpark.

Zo kwam ook mijn zeteltje ter discussie.

zetel

Het ding is al heel oud (en versleten). Het zeteltje was oorspronkelijk van mijn grootouders en heeft (bij mijn weten) altijd op mijn slaapkamer gestaan. Toen ik op kot ging, ging de zetel mee (niet naar mijn eerste kot wegens te klein, maar wel het kot erna). Toen we naar een appartement verhuisden, ging de zetel mee en toen we nadien ons huis kochten, zochten we een nieuw plaatsje voor de zetel.

Het zeteltje wordt al jaren niet meer gebruikt, maar staat gewoon naast mijn nachtkastje in de slaapkamer. In het begin sliep de kat er nog op, maar dat was ook alweer enkele jaren geleden. Het ding is ook te versleten en niet de moeite om het met nieuwe stof te laten bekleden. Waarom nog bijhouden dan? In mijn hoofd had ik de beslissing gemaakt: weg ermee! Toen ik het zeteltje vastnam om het naar de garage te verplaatsen (de tussenstap richting containerpark), kreeg ik het niet over mijn hart en ik was dan ook heel blij toen mijn vriend zei dat het zeteltje dan toch mocht blijven staan. We legden er een nieuw dekentje over en jawel, de kat slaapt er terug in.

Nooit gedacht dat ik mij zo hard zou kunnen hechten aan een meubel.

Dilemma

Ik ben geen breiwonder. Ik doe dat wel graag, maar het is alweer vijf jaar geleden dat ik breinaalden vastnam. Onlangs vond ik mooie wol in de Veritas en was eerst van plan om aan de mama van vriendin S. te vragen om er een cirkelsjaal voor mij van te breien. Ze deed dat enkele jaren geleden al met andere wol (waarvoor dank!). Toen bedacht ik mij dat ik dat evengoed zelf kon proberen. Oké, geen echte cirkelsjaal dan, maar een gewone sjaal waar ik dan een cirkelsjaal van maak, dat moet nog wel lukken. In de Zeeman vond ik goedkopere (en ook mooie) wol en dat leek mij veiliger om mee te beginnen. Ik vroeg mijn moeder om het werkje op te zetten (dat kan ik zelf niet, nee, was zelfs al vergeten hoe ik het breien zelf moest doen). Ik wil graag een brede en lange cirkelsjaal waar ik mij lekker in kan duffelen, dus vroeg ik haar om veel steken op te zetten. Ik kocht drie bollen (dikke) wol en dacht daar wel mee toe te komen. De eerste bol is er intussen door:

sjaal

Met de twee overige bollen ga ik dus sowieso niet ver geraken. Dilemma: trek ik alles af en maak ik hem smaller (en probeer ik ook wat minder vast te breien misschien) en koop ik twee bollen wol bij om toe te komen of koop ik vijf (tien?) bollen wol bij en ga ik zo verder?